وي اواخر آن سال نيز در كنار پدرش، شهريار كرمي در زمينه دوبله به فعاليتش ادامه داد تا اين‌كه سال 76 به عنوان گوينده جذب راديو شد. در كنار گويندگي، برنامه‌هايي نظير الو مسابقه،‌ مسابقه چاووش، شمارش معكوس،‌ سفره نور، با شبنم تماشا، سلام مسابقه و دوراهي را نيز در تلويزيون اجرا كرد. صبحي ديگر بهانه‌اي بود تا با او درباره فعاليتش در عرصه تلويزيوني و راديو گفتگويي داشته باشيم.

در وهله اول بايد گفت چون تلويزيون رسانه‌ اي چندوجهي است و تصوير به ميزان زيادي دخيل است. اما صددرصد اين گفته را قبول ندارم، چون مخاطبان راديويي من هم مخاطبان كمي نبوده‌اند. قبل از تصويب قانون منع حضور مجريان به طور همزمان در راديو و تلويزيون من در هر دو رسانه فعاليت داشتم تا اين كه 2 سال پيش فعاليت راديويي‌ام را تنها در شبكه جهان و در برنامه‌اي با نام «جوان ايراني سلام» ادامه دادم.

راديو درست مثل تئاتر است براي سينما! راديو رسانه‌اي پايه است و اصولا كساني كه از اين رسانه به تلويزيون مي‌آيند، ماندگاري و نيز جايگاه محكم‌تري را از آن خود مي‌كنند.

ابتدا بگويم، آن تفكيكي است كه شما براي گوينده در راديو و مجري در تلويزيون قائل شديد. به طور كلي راديو هم نيازمند مجري است و هم گوينده اين طور نيست كه راديو تنها از روي متن مي‌خواند، بسيار متفاوت است. طبعا آنهايي كه در راديو گويندگي كرده‌اند و بيشتر در اين رشته تخصص دارند، نمي‌توانند در تلويزيون مجريان موفقي باشند، اما در راديو به مجري بسيار نياز است. مثلا در برنامه جوان ايراني سلام به هيچ عنوان از روي متن اجرا نمي كرديم و فقط بخش‌هاي طنز برنامه توسط نويسنده نوشته مي‌شد. به هر حال كسي كه با اين شيوه در راديو اجرا كرده باشد، مي‌تواند در تلويزيون نيز از فن اجرا بهره بگيرد، وگرنه تنها مي‌بايست شعرخواني كند ضمن اين كه معتقدم فن بيان در هر دو مديوم لازم و ضروري است، در راديو صددرصد و در تلويزيون خيلي كمتر.

اصلا... من چنين عقيده‌اي ندارم به نظرم هر كسي جايگاه خاص خودش را دارد و راديو در سطح فعلي به همه چيز نيازمند است چه به لحاظ امكانات و نيروي انساني چه در سطح مديريتي. ما فقط تعداد انگشت‌شماري استاد قديمي در حوزه گويندگي راديو داريم، وگرنه پس از آخرين دوره‌اي كه گوينده‌هاي جديدي از جمله فرزاد حسني، نيما رئيسي، فرشيد منافي، زهره هاشمي، دكتر محمد نظري، نغمه مهرپاك، رضا رشيدپور، فاطمه صداقتي، وحيد جليل‌وند و... جذب اين رسانه شدند، از سال 75 و 76 افراد جديدي كه در راديو ماندگار بشوند، وارد اين عرصه نشده‌اند كه به عنوان برترين‌هاي اين رسانه شناخته شوند.

اگر اشتباه نكنم. بنفشه رافعي از راديو اصفهان جذب صداي مركز شد و پيش از اين برهه زماني نيز در راديو فعاليت مي‌كرد. منظور من به طور خاص گوينده‌هايي بود كه در اواسط دهه 70 انتخاب شده‌اند.

به طور كلي به دليل ضعف‌هايي كه نام بردم، راديو مخاطبان سال‌هاي قبل خودش را ندارد، مثلا راديو پر شنونده‌اي مثل شبكه جوان به دليل تغييرات گسترده‌اي كه ايجاد شده به تنها چيزي كه فكر مي‌كند، سطح سليقه مخاطب است و همين عامل سبب مي‌شود اين راديو شنوندگان خود را از دست بدهد و همچنين گوينده و مجريانش را.

بله، من هم قبول دارم گوينده هميشگي است و با صدا و بياني زيبا مي‌تواند همواره در راديو ماندگار شود، اما هميشه در يك سطح مي‌ماند و اتفاق خاصي برايش نمي‌افتد. گوينده در كارش كمتر از پويايي بهره مي‌گيرد ضمن اين كه احترام زيادي براي همه استادانم در اين حرفه قائلم، فكر مي‌كنم اتفاق حرفه‌اي بيشتري در مسير مجريان راديو به وجود مي‌آيد تا گويندگان.

در اين فصل زندگي‌ كاري‌ام، بسيار خوشحالم كه صبحي ديگر به من پيشنهاد شده است قبل از اين نيز چنين مدل برنامه‌هايي را اجرا مي‌كردم ولي پس از مدتي ژانر اجرايم تغيير كرد و بيشتر به سمت مسابقات تلفني و جشن‌ها و اعياد متمايل شدم.

نخستين دليل هم رفتن به سربازي بود كه با فاصله‌اي 2 ساله مرا از ياد تهيه‌كنندگان برد و پس از بازگشت مجدد به تلويزيون با برنامه «چاووش» ‌كه برنامه پرتابلي بود آرام‌آرام به سبك قديم اجرايم بازگشتم. آن برنامه بسيار ديده شد، اما پس از آن نيز ژانرهاي ديگري از اجرا به من پيشنهاد شد.

مجري تاك شو نيز مثل ديگر ژانرهاي اجرا مي‌بايست از برخي استانداردهاي اوليه برخوردار باشد مثل بيان، چهره، تيپ و پارامترهاي ديگر ازجمله مخاطب‌پسند بودن و داشتن اطلاعات عمومي و حالا وقتي در يك تاك‌شو قرار مي‌گيرد. زماني موفق خواهد بود كه در اجرا و برنامه زندگي كند، خارج از هر اداي اضافه‌اي احساس مي‌كنم در چنين برنامه‌هايي اگر زندگي جريان داشته باشد يك گفتگوي موفق رقم خواهد خورد، درست مثل الان كه من با شما صحبت مي‌كنم. خيلي‌ها در اين سال‌ها وارد اين ژانر شدند و اجرا كردند. ولي الان كجا هستند؟ رسانه بي‌رحم است و شكي نيست كه اگر خودت نباشي براحتي كنار گذاشته مي‌شوي.

در اين برنامه سعي كردم تا جايي كه مي‌توانم راديو را وارد تلويزيون كنم و همان نيما كرمي باشم كه در راديو جوان اجرا مي‌كرد. موفقيت من در آن برنامه به اين خاطر بود كه تلاش مي‌كردم تا حد امكان خودم باشم، چراكه با بينش مدير آن زمان آقاي احمدي بر جذب حداكثري مخاطب مي‌‌انديشيديم. صبحي ديگر بي‌گواه آمار رسيده از مركز تحقيقات سازمان، بيشترين مخاطب را در بين برنامه‌هاي صبحگاهي دارد. اين مساله مسلما به خلاقيت صرف مجري بستگي ندارد، ما در مديريت كلان شبكه دكتر پورحسين را داريم كه فردي رسانه‌اي است و بخوبي مي‌داند چه گروهي را براي موفقيت يك برنامه دور هم جمع كند. در اين برنامه حتي اگر خلاقيت صرف‌ نيز به كار نرفته باشد، فضايي كاملا رسانه‌اي و ارتباط حرفه‌اي بين عوامل در كنار تهيه‌‌كننده جوانان خوش‌آتيه‌اي به پرمخاطب شدن برنامه كمك مي‌كند.

من در بخش‌‌هاي حقوقي، ايمني، طبيعت‌‌شناسي ايران و پزشكي ايراني به طور خاص حضور دارم و در بخش‌هاي ديگر نيز اگر احساس كنم حلقه گمشده‌اي در ارتباط مهمان با مجري ـ كارشناس وجود دارد، وارد بحث مي‌شوم و با مثال‌هاي عاميانه گفتگو را هدايت و از حالت خشك و كاملا تخصصي آن را خارج مي‌كنم.

در ابتداي حضورم در اين برنامه دكتر پورحسين مي‌خواستند واژه‌هايي را ابداع كنم كه خاص خودم باشد و همواره تلاش كردم كه پارادوكس معنايي در نوع اجرايم ايجاد شود كه طنز موقعيت را نيز به دنبال داشته باشد، مثلا مي‌گويم «شما مي‌دانيد كه بيننده شبكه 7 شبكه آموزش هستيد.» پس تكرار نمي‌كنم كه شبكه 7 شبكه آموزش را مي‌بينيد. خوب اين جمله مسلما به ‌مذاق بيننده بامزه مي‌آيد ضمن اين كه جرقه‌اي در ذهنش ايجاد مي‌شود كه برنامه‌اي متفاوت را حداقل به لحاظ كليد واژه‌ها پيش‌رو دارد.

اين ايده تهيه‌كننده ما بوده است اين كه مجري سلام اول صبحش را در تاريكي استوديو تقديم مخاطب كند و به نوعي از تاريكي به روشنايي بيايد و در خداحافظي نيز رجعتي از روشنايي به تاريكي داشته باشد.

مسابقه را هنوز هم دوست دارم، اما از نوع تلفني آن خسته شده‌ام با شرط آن كه دوستان تهيه‌كننده تصور نكنند نيما كرمي تنها توان اجراي مسابقات تلويزيوني را دارد. به اين كار ادامه مي‌دهم ضمن اين كه علاقه شخصي‌ام به نوعي از اجراست كه بتواند بيشتر خودم را نشان دهم.